ভাৰতৰ পৰিয়াল আৰু বিদেশত বাস কৰা ভাৰতীয়ৰ বাবে

পূজা

অখণ্ড ৰামায়ণ

সাধাৰণতে এদিন আৰু এৰাতিৰ মাজেৰে ৰামায়ণৰ অখণ্ড আবৃত্তি।

যেতিয়া পৰিয়ালে বাছি লোৱা এটা দিন। পাঠকৰ বৃত্ত আগতীয়াকৈ স্থিৰ হৈ থাকে।

আখণ্ড ৰামায়ণত পঠন ভাঙি নাযায়। এজন পাঠক ভাগৰি পৰিলে আন এজনে আসন লয়, কিন্তু কিতাপখন খোলা থাকে আৰু মাতটো চলি থাকে। মানস বা বাল্মীকি — আপোনাৰ ঘৰে ইতিমধ্যে ৰখা কিতাপখন অনুসৰণ কৰক। এয়া এজন ব্যক্তিৰ কাম নহয়। ৰাতিটো পাল পাতি শ্বেয়াৰ কৰক, আৰম্ভ কৰাৰ আগতেই সন্মতি দিয়া।

খাদ্য, পানী, বিশ্ৰাম আদি ব্যৱস্থাৰ অংশ। আলহীক জোৰকৈ আসনত ধৰি ৰখাটো আতিথ্য নহয়। যিসকলে শুনিব পাৰে তেওঁলোকে শুনিব লাগে। যিসকলে নোৱাৰে তেওঁলোকে হয়তো আশীৰ্বাদ লৈ গুচি যাব।

এইটো এটা সাধাৰণ পৰিচয়। পৰিয়াল, অঞ্চল আৰু শখাৰ লগে লগে ক্ৰম, সামগ্ৰী আৰু সময় সলনি হয়। আপোনাৰ পুৰোহিত আৰু আপোনাৰ নিজৰ ৰীতি-নীতিৰ শেষ শব্দ।

তালিকালৈ উভতি যাওক