সংস্কাৰ
সমৱৰ্তন
পঢ়া-শুনাৰ পৰা ঘৰলৈ উভতি অহা: স্নাতক এজনৰ ৰীতি।
যেতিয়া
যেতিয়া অধ্যয়নৰ এটা পৰ্যায় সম্পূৰ্ণ হয়।
সামৱৰ্তন হ’ল ছাত্ৰ এজনে শিক্ষকৰ পৰা ঘৰুৱা জীৱনৰ ফালে ঘূৰি অহা দিন। গা ধোৱা, সতেজ কাপোৰ আৰু আশীৰ্বাদ ইয়াৰ সহজ ৰূপ। পুৰণি গুৰুকুলত বিদায় আছিল। বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ডিগ্ৰী আৰু এই আচাৰ-ব্যৱহাৰ কাষে কাষে থিয় হ’ব পাৰে।
আমেজটো হৈছে কৃতজ্ঞতা — যিসকলে পঢ়ুৱাইছিল, আৰু পঢ়া-শুনা সম্ভৱ কৰি তোলা ঘৰটোৰ প্ৰতি। বিয়াৰ আগতে ই পৰিয়ালটোক সোঁৱৰাই দিয়ে যে শিক্ষণ বন্ধ হোৱা নাই।
এইটো এটা সাধাৰণ পৰিচয়। পৰিয়াল, অঞ্চল আৰু শখাৰ লগে লগে ক্ৰম, সামগ্ৰী আৰু সময় সলনি হয়। আপোনাৰ পুৰোহিত আৰু আপোনাৰ নিজৰ ৰীতি-নীতিৰ শেষ শব্দ।