ভাৰতৰ পৰিয়াল আৰু বিদেশত বাস কৰা ভাৰতীয়ৰ বাবে

সংস্কাৰ

বিদ্যাৰম্ভ

প্ৰথম আখৰ, শিক্ষণ দেৱীৰ আগত লিখা।

যেতিয়া যেতিয়া শিশু চিঠিৰ বাবে সাজু হয়, প্ৰায়ে পঞ্চম বছৰৰ আশে-পাশে।

বিদ্যাৰম্ভত শিশুৱে প্ৰথম আখৰবোৰ তেওঁলোকৰ হাতৰ ওপৰত এজন বয়োজ্যেষ্ঠৰ হাত লৈ লিখে — চাউলৰ প্লেটত, বা স্লেটত। বেছিভাগ ঘৰৰ আৰম্ভণিতে ওম বা শ্ৰী। শিক্ষণক কেৱল নামভৰ্তি হিচাপে নহয়, এক আচাৰ-ব্যৱহাৰ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।

বিদ্যালয়ৰ তাৰিখ আৰু এই অনুষ্ঠান একেদিনা হোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই। দুয়োটা ৰাখক। অধ্যয়ন ভয়ৰে নহয়, আশীৰ্বাদেৰে আৰম্ভ হওক।

এইটো এটা সাধাৰণ পৰিচয়। পৰিয়াল, অঞ্চল আৰু শখাৰ লগে লগে ক্ৰম, সামগ্ৰী আৰু সময় সলনি হয়। আপোনাৰ পুৰোহিত আৰু আপোনাৰ নিজৰ ৰীতি-নীতিৰ শেষ শব্দ।

তালিকালৈ উভতি যাওক