ভাৰতৰ পৰিয়াল আৰু বিদেশত বাস কৰা ভাৰতীয়ৰ বাবে

সংস্কৃতি

গৰ্বা

ন ৰাতিৰ মাজেৰে এটা চাকিৰ চাৰিওফালে এটা সম্প্ৰদায়ৰ নৃত্য।

যেতিয়া অশ্বিনৰ নটা ৰাতি।
অঞ্চল গুজৰাট

মাটিৰ পাত্ৰ বা দীপৰ চাৰিওফালে বৃত্তাকাৰে গৰ্বা নাচিব লাগে। দণ্ডিয়া হৈছে লাঠিৰে সৈতে ৰূপ। দেৱীৰ নটা ৰূপ নটা ৰাতিৰ কাহিনী। এখন চহৰৰ বৃহৎ গৰ্বা আৰু এখন গাঁৱৰ গাৰ্বা দুয়োটা জীয়াই আছে। উচ্চস্বৰত সংগীত এটা নতুন কভাৰ। বৃত্তটো পুৰণি।

গুজৰাটী পৰিয়ালে নৱৰাত্ৰিক নিজৰ আটাইতকৈ ৰাজহুৱা সংস্কৃতি হিচাপে বহিঃৰাজ্যলৈ কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছে। তাতো লেম্পটো কেন্দ্ৰত ৰাখক। কেৱল এটা মঞ্চ বনাব নালাগে। শিশুসকলে অৰ্থ জনা উচিত: এয়া কেৱল নিশাৰ অনুষ্ঠান নহয়, দেৱীৰ প্ৰদক্ষিণ।

এইটো এটা সাধাৰণ পৰিচয়। পৰিয়াল, অঞ্চল আৰু শখাৰ লগে লগে ক্ৰম, সামগ্ৰী আৰু সময় সলনি হয়। আপোনাৰ পুৰোহিত আৰু আপোনাৰ নিজৰ ৰীতি-নীতিৰ শেষ শব্দ।

তালিকালৈ উভতি যাওক