ভাৰতৰ পৰিয়াল আৰু বিদেশত বাস কৰা ভাৰতীয়ৰ বাবে

সংস্কৃতি

ৱাৰী আৰু অভং

পান্ধৰপুৰলৈ খোজ কাঢ়ি গৈ, অভাং গাই... সন্ত।

যেতিয়া পালখীসকল আশাধী আৰু কাৰ্তিকি একদশীৰ ফালে আগবাঢ়ি যায়।
অঞ্চল মহাৰাষ্ট্ৰ

ৱাৰী খোজকাঢ়ি তীৰ্থযাত্ৰা। জ্ঞানেশ্বৰ আৰু টুকাৰামৰ পালখিবোৰ চহৰৰ পিছত নগৰৰ পৰা ওলাই যায়। অভাং গোৱা ৰূপত মাৰাঠী ভক্তি। কেৱল কনচাৰ্ট নহয়। কৃষক, ব্যৱসায়ী, ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে এটা ধূলিৰ ভাগ বতৰা কৰে।

গণেশ উৎসৱ মহাৰাষ্ট্ৰৰ আন এক ৰাজহুৱা সংস্কৃতি। দুয়োটা একেলগে ভাঁজ নকৰিব। ৱাৰী হৈছে সমতা আৰু শ্ৰমৰ পৰম্পৰা। খোজ কাঢ়িব নোৱাৰা সকলে অভাং এটা শুনিব পাৰিলে এতিয়াও ধাৰাত আছে।

এইটো এটা সাধাৰণ পৰিচয়। পৰিয়াল, অঞ্চল আৰু শখাৰ লগে লগে ক্ৰম, সামগ্ৰী আৰু সময় সলনি হয়। আপোনাৰ পুৰোহিত আৰু আপোনাৰ নিজৰ ৰীতি-নীতিৰ শেষ শব্দ।

তালিকালৈ উভতি যাওক